Probably the best way to disappear (in a personal apocalypse), 50x70 cm, 2024

 

 

Divided in Parts and Pieces (werken uit 2023-2024)

De laatste reeks van Eline is nog volop in ontwikkeling. Toch presenteert ze hier de eerste werken ervan.


Ik zie zoveel mensen rondom mij, die aan alle verwachtingen van het leven willen voldoen

-en het leven vraagt veel-,

maar ze sneuvelen en vallen in stukken uiteen ... ‘


Vanuit een gevoel dat er in haar omgeving heel wat mensen ‘uiteen aan het vallen zijn, vertrekt Eline in deze reeks vanuit collage.
Hoewel dat ‘uiteen vallen’ zich eerder op psychisch of emotioneel vlak afspeelt, maakt Eline dat idee letterlijk. Ze knipt en verdeelt figuren uit elkaar en gaat met de losse elementen terug aan de slag. Niet zelden zijn het armen of benen die overblijven en iets omarmen, dragen, vallen, verdwijnen of weglopen,…

Die allereerste collages zijn klein en spelen zich in haar schetsboek af. In een ander schetsboek vertaalt ze die collages naar kleine tekeningetjes met potlood en verf. De uiteindelijke werken vetrekken vanuit die intimiteit van die kleine boekjes, maar worden uitvergroot op een nieuw blad. Het blijven dus geen collages, maar ze worden vertaald met potlood, kleurpotlood en verf. Soms arriveren er nieuwe, getekende of geschilderde collage-elementen in en krijgt het beeld een andere narratief dan de eerste collage.

Uitvergroting zorgt er zowieso voor dat de ‘verdeeldheid’ of de ‘isolatie’ van lichaamsdelen concreter, aanweziger en vervreemdender aanvoelt dan in de eerste ontwerpcollages.

We zien hier het thema uit de vorige reeks ‘Hide and Seek’ (zie verder) terugkomen, maar het wordt iets abstracter of minder eenduidig leesbaar. Het gaat wat dieper nu en laat meer ruimte voor interpretatie aan de kijker.

 

Hide and Seek (werken uit 2020-2022)

 

Net zoals alle prille ideeën van Eline zich gaandeweg ontpoppen, kwam ook deze reeks tot leven. In volle coronacrisis - waar iedereen zich in zijn huis leek te verstoppen - startte ze met een reeks tekeningen. Ze nam een potlood en een blanco schetsboek, waar ze op de eerste pagina in het midden van het blad een uitgeknipt stukje tekst plakte. Op de volgende pagina tekende ze fijntjes een figuur, verstopt onder een laken, die ondanks haar verdokenheid een scala aan emoties uitstraalt.


“Dat lijkt wel een spook.”


Het startte met het tekenen van een spook, iemand die onzichtbaar wilde zijn. Het evolueerde in mensen die zich proberen te verhullen in iets, achter iets, onder iets… om dan te tekenen wat er met die mensen in iets, onder iets, achter iets… gebeurde.

De tekeningen uit het schetsboek waren het startpunt van een reeks werken op groter papier.

Al deze tekeningen werden getekend met eenzelfde soort potlood, telkens en telkens opnieuw aangescherpt. Om met fijne, minuscule details de figuur die wil verdwijnen uit te werken, het masker of de verhulling waarmee Eline hem laat verdwijnen vorm te geven of het gevoel dat oorzaak of gevolg is van dit verdwijnen in de pose mee te geven.

Uit al die “spoken” groeide uiteindelijk deze reeks en een solo-expo in november 2022. Een combinatie van tekeningen met potlood, kleurpotlood, aquarelverf, acrylverf en collage.

Herkenbaar voor elk van ons. Met een knipoog naar de zorgen en het leven. Van de schoonheid en de troost.

 

Ander werk...